Historia błota

Miejsce powstania

Historia miejsca, w którym znajduje się ten cudowny peloid, sięga do czasów, kiedy rodziła się Ziemia i umierały wulkany. O krymskich metodach leczenia błotem wiadomo było już w V wieku przed naszą erą, za czasów Herodota. Krymscy Tatarzy i Kozacy Ukraińscy leczyli tam rany odniesione podczas bitew. Legendy głoszą o Czumaku Ukraińskim, który przybył z daleka po sól i ugrzązł w błocie. Spędził w nim wiele godzin, aż się wydostał. Po powrocie do domu ze zdziwieniem stwierdził, że jego ciężko chore nogi ozdrowiały. Jeszcze inna legenda mówi o porzuconym przez miejscowego handlarza chorym na reumatyzm wielbłądzie, który czując zbawienną moc jeziora i błota, wchodził do niego, a potem wygrzewał się na słońcu. W drodze powrotnej handlarz, ku swojemu wielkiemu zdziwieniu, zastał wielbłąda zupełnie zdrowego.

Dowody działania leczniczego

Pierwsze naukowe dowody o zdrowotnym charakterze tego miejsca pochodzą z roku 1807. Wtedy to dokonano tam pierwszej analizy chemicznej peloidu, którą przeprowadzili francuscy naukowcy. W roku 1828 w Saki zostało stworzone pierwsze sanatorium, z doktorem Mikołajem Oże na czele. Na przełomie XIX i XX wieku wydobywano już błoto na skalę przemysłową, aby dostarczyć do okolicznych sanatoriów, jak również do miejsc znacznie oddalonych. Wiadomo, że błotem skutecznie leczono małego carewicza Mikołaja, gdyż był słabego zdrowia. Ponoć nazwa "Carskie błota" pochodzi od tego faktu.